داغ ترین ها

ورود / عضویت

Diginaco

عضویت در سایت

فراموشی رمز عبور

چالش و مانع اصلی که  هنوز استارتاپهای ایرانی با آن دست و پنجه نرم می کنند مربوط به سرمایه گذاری و تامین مالی است. بله مانع اساسی توسعه ی اقتصاد دیجیتال در ایران کماکان سرمایه است. عدم اطمینان کافی از اینکه آیا حمایتگر و مشوقی پیدا خواهد شد که روی موضوع یا خدمت یا کالای نوآورانه، فناوری محور و خلاقانه سرمایه گذاری کند؟ در ادامه برای خوانندگان دیجی ناکو تعدادی از این موانع را تشریح خواهیم کرد.

  نبود فرهنگ سرمایه‌گذاری

 هر چند روش های متعدد تامین سرمایه برای پروژه ها در دنیا وجود دارد اما همچنان ضعف فرهنگ سرمایه گذاری در طرح های خلاقانه  به خاطر ریسک ذاتی چه از طرف سرمایه گذار و چه سرمایه پذیردر دنیا و در ایران با وضوح بیشتر مشهود است. تامین مالی کسب و کارهای نوآور به دلیل نوبنیاد و نوظهور بودن و ریسک بالا از کارایی کافی و سرمایه پذیران هم عموما بخاطر جوان بودن از بلوغ کافی جهت تعامل با سرمایه گذار برخوردار نیستند.

ساز و کارهای بانکی

 بانک ها در مقابل پرداخت وام به کسب و کارهای نوپا و استارت آپ ها وثیقه های سنگین طلب می کنند. به عبارتی حتی نمی توان روی صندوق های دولتی هم حساب باز کرد. عموم استارتاپی ها جوانان هستند که دارای مایملک آنچنانی، ملک و زمین یا ماشین آلات نیستند. همین مسئله به علاوه ی سایر ساز و کارهای پیچیده ی بانکی و صندوق های دولتی باعث می شود که جوانان با اندک سرمایه شخصی یا قرض از نزدیکان اقدام به ادامه کارکنند که منجر به ناامیدی، محافظه کاری و عدم ریسک پذیری در توسعه ی کار و نهایتا کوچک و ناشناخته ماندن استارتاپ می شود.

 

  ابهام در معیارهای ارزشگذاری استارتاپ

برخلاف روند موجود در دنیا که روش های معینی برای تعیین ارزش یک استارتاپ جا افتاده است، ما هنوز در ایران در این مورد با چالش مواجهیم. ارزشگذاری یک استارتاپ در مراحل مختلف موجودیت آن متفاوت است. بسته به اینکه استارتاپ هنوز در حد یک ایده است یا در مرحله ی اعتبار سنجی است، اینکه نمونه ی اولیه ی آن تولید شده یا چند سال از رشد آن می گذرد یا بازار آن در حال حاضر و در آینده چقدر بزرگ است و مشتریان آن چه کسانی هستند، ارزش آن متفاوت خواهد بود.

قابل استناد، متقن و علمی بودن این معیارها به سرمایه گذار جرات ریسک میدهد، علاوه براین قابلیت اندازه گیری داشتن به یک استارتاپ امکان حضور در بازارهای مالی مانند بورس و فرابورس را میدهد. برخی از استارتاپ های معروف در ایران ادعا کردند که تک شاخ (یونیکورن -یک میلیارد دلاری)  هستند اما به دلیل مبهم بودن همین معیارهای مذکور همگان با دیده تردید به این ادعا نگریستند. لذا علاوه بر مقیاس پذیر بودن لازم است که شرح کامل، گزارش تشریحی و دقیقی برای مذاکره آماده کرد چرا که سرمایه گذاران  فقط به یک عدد بسنده نمی کنند.

تشکیل نشدن شبکه ی سرمایه گذاران

صندوق های سرمایه گذاری ریسک پذیر توسط دولت در کشور تشکیل شده است  و با اینکه بازوهایی مثل پارک علم و فناوری ، شهرک های تحقیقاتی و مراکز رشد هم برای باروری و کمک به رشد شرکت های دانش بنیان و کسب وکارهای فناوری محور وجود دارد اما به جز چند مورد معدود پیشرفت چندانی در سرمایه گذاری ریسک پذیر نداشته ایم. در عوض در دنیا شبکه ای از سرمایه گذاران فرشته به کمک کارآفرینان آمده اند و علاوه بر اینکه تامین مالی کسب و کارهای نوپا را به عهده گرفته اند تجربیات خود را نیز با جوانان به اشتراک گذاشته اند.

در ایران این سیکل بالعکس بوده و عموم کسب و کارهای نو با سرمایه شخصی شروع به کار کرده اند.

 

نهایتا به نظر می رسد برای بارور شدن اکوسیستم استارتاپی کشور که منجر به شکوفایی اقتصاد کشور  هم شود می بایست شریان حیاتی این حوزه یعنی بحران سرمایه حل و چاره جویی شود.

 

 

فاطمه صفری

کارشناس ارشد ریاضی و فعال حوزه استارت آپ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *